De mensen

 

Leden van de Franciscaanse Beweging
en vrienden van 'vrede en alle goeds'

De leden van de Franciscaanse Beweging en de vrienden van 'vrede en alle goeds' hebben een zeer diverse achtergrond: katholiek, protestant, buitenkerkelijk. De leeftijdsopbouw is heel verschillend, jong en oud vindt een plaats in de beweging. Sommigen zijn getrouwd, anderen zijn ongehuwd of wonen samen. Er zijn mensen die deel uitmaken van een franciscaanse religieuze gemeenschap of lid zijn van de Orde van Franciscaanse Seculieren (OFS) (voorheen Franciscaanse Lekenorde FLO) of de Vereniging van Broeder Frans (VBF).Wat de leden met elkaar verbindt is dat zij bij elkaar inspiratie opdoen en samen oplopen op hun ontdekkingsreis door het leven. Geboeid door het evangelische ideaal van Franciscus en Clara vinden zij in de Franciscaanse Beweging (FB) een geestelijk onderdak om op een eenvoudige wijze betrokken, kwetsbaar en vredelievend door het leven te gaan. De leden ontmoeten elkaar op landelijke activiteiten en op plaatselijke bijeenkomsten (in de ' custodie' ).De Franciscaanse Beweging heeft een aantal leden aangesteld als contactpersoon (custos). Zij brengen voor wie dat op prijs stelt de leden met elkaar in contact (op reisbare afstand) en reiken mogelijkheden aan bij het zoeken van een eigen weg binnen de franciscaanse spiritualiteit. 

Sonja van de Bergh, custos Oudenbosch
Geraakt door Franciscus
In juni 2009 hebben we ons eerste jaar van maandelijkse bijeenkomsten afgesloten.Dat er een werkgroep zou zijn hier in Oudenbosch…wie had dat ooit gedacht! Het kwam er ook niet zo maar… In 2003 ging ik voor het eerst mee naar Rome, Assisi, Padua. Deze reis werd georganiseerd vanuit onze Basiliekparochie. Onder leiding van pastoor Paul Verbeek maakten Jan ( mijn echtgenoot) en ik voor het eerst écht kennis met Franciscus. Vanaf dat moment ben ik gaan lezen. In 2005 en 2007 zijn we opnieuw met de pelgrimsreizen meegegaan. Het maakte zoveel in ons los, het zette ons zo aan het denken. We gingen op eigen initiatief nog eens terug. Ik beleefde een prachtig moment op het Isola Maggiore in het Trasimenomeer. Daar waar Franciscus ooit 40 dagen heeft gevast. Het is daar, waar ik de aanwezigheid van Franciscus zo intens heb gevoeld. Daar, waar de wind zijn naam fluistert. De stilte je beroert. Het heeft mij geïnspireerd om er een lied over te schrijven.
Na een poos kregen we het Franciscaans Maandblad onder ogen, we namen alvast maar een abonnement. We lazen dat er bijeenkomsten werden georganiseerd in Bergen op Zoom. Ons bezoek aan die custodie was indrukwekkend. Zo’n warm onthaal. Jan en ik vonden dat we lid moesten worden van de Franciscaanse Beweging. Intussen vertrok onze pastoor naar Zeeland. Hier viel een stuk franciscaanse beleving weg.
Veel mensen die ooit mee op reis waren geweest, gaven aan, dat ze het delen van die Franciscaanse spiritualiteit wel misten. Zo ontstond het plan om “ iets” te gaan ondernemen. Na overleg met de FB heb ik een aantal mensen benaderd van wie ik wist dat ze duidelijk een verbondenheid met Franciscus voelden. We bedachten een gevarieerd programma met lezingen, film,gebedsmomenten, eucharistievieringen, een verhaal over een pelgrimstocht naar Assisi e.d. Belangrijk in het geheel was, dat iedereen zich thuis zou voelen, dat er langzaamaan een verbondenheid zou ontstaan, een bedding om iets stevigs op te bouwen. We moeten ook ons bewust blijven dat niet iedereen op dezelfde plaats op die weg van Franciscus staat. Sommigen zijn lid geworden van de FB, anderen hebben een abonnement op FM en weer anderen komen gewoon uit interesse, om iets te delen.
Na een jaar hebben de mensen aangegeven zeker weer door te willen gaan. Wat verder samen op pad…met ook interactieve activiteiten. Mooi is het, te zien dat ieder zijn geloof op unieke wijze beleeft, dus ook de spirituele Franciscaanse weg. We gaan verder..samen op weg…zorgend en delend met elkaar. Ik ben dankbaar dat ik dit mag doen, mag beleven en delen met zoveel lieve mensen. Als er twee of drie in Zijn naam bijeen zijn…
Vrede en alle goeds.

Maarten Boter ofs vertelt over zijn ervaringen als custos
Misschien eerst maar niets hebben, voordat je weer iets kunt zijnEen tijdje geleden belde Anton mij op: “Via de website nam ik contact op met het dienstencentrum van de Franciscaanse Beweging (FB). Ik kreeg documentatie toegestuurd en daarin kwam ik jouw naam tegen als custos. Ik overweeg namelijk om lid van de FB te worden, maar ik zit nog met allerlei vragen. Kunnen we misschien een afspraak maken?” Omdat Anton tamelijk dichtbij woont, ga ik een week later bij hem op huisbezoek. We hebben een open en prettig gesprek. Het is altijd fascinerend om te luisteren naar het verhaal hoe men in aanraking is gekomen met de spiritualiteit van Franciscus en Clara. Anton is opgegroeid in een buurtschap waar een Sint-Franciscuskerk en – school staat en waar in het verleden broeders Franciscanen en zusters Franciscanessen voor allerlei bedrijvigheid zorgden. Hij heeft aan de omgang met hen prettige herinneringen. Door een hartziekte kan Anton voorlopig niet werken, is aan huis gekluisterd en moet kalm aan doen. Hij wacht al verscheidene maanden op een oproep voor een operatie. Alle tijd dus om bezig te zijn met zingeving. Bij het opruimen komt hij vergeten paperassen en boeken tegen. Anton zit niet alleen vol met verhalen over vroeger, maar ook met eigentijdse vragen. Ik bied aan om zijn custos, zijn maatje te zijn en een poosje samen met hem op te lopen tijdens zijn franciscaanse ontdekkingsreis. Ook wil hij graag mee naar onze franciscaanse ontmoetingsgroep. Nog één ding moet hem van het hart: “Maar weet je, mijn vrouw is wel katholiek gedoopt, maar ik ben eigenlijk niets! Maar ik voel me wel sterk aangetrokken tot de franciscaanse spiritualiteit. Kan ik dan wel lid worden van de FB en meegaan naar de bijeenkomsten?” Door herkenning van zijn levensweg kan ik hem zeggen dat hij er toch goed aan doet zich aan te sluiten bij de beweging.
Hoewel afkomstig uit een gereformeerd milieu voelde ik mij ook snel thuis in de FB, nadat ik in kloosteroriëntatie geïnspireerd werd door de spiritualiteit van Franciscus. En dit ook nadat ik mijn gezondheid kwijt raakte, mijn baan als schooldirecteur moest opgeven en dus een heel (rouw)proces doormaakte. Ondanks of dankzij? Misschien moet een mens eerst weer eens niets hebben, om daarna weer iets te kunnen zijn. Bijvoorbeeld binnen een beweging van franciscaans geïnspireerden. Een ‘open’ groep van zusters en broeders, van gelovigen in de Heer die Hem willen volgen in de voetsporen van Franciscus en Clara.
Het is heel boeiend om in deze grote familie mee te leven met en custos te zijn voor de individuele leden: aanspreekpunt, wegwijzer, gesprekspartner, luisteraar, maatje, tochtgenoot. Veelal nemen de leden zelf initiatief. Maar regelmatig neem ik ook contact op en wacht bescheiden af of dat op prijs wordt gesteld. En soms gebeurt er ook een wondertje.
Neem nu Frans. Al verscheidene jaren is hij lid van de FB. Hij gaat niet in op onze uitnodiging voor een bijeenkomst binnen de custodie. Ook krijgen we geen reactie op de toezending van het verslag en een enkele vraag. Waarschijnlijk wil hij geen actief contact met anderen. Wil mogelijk alleen ‘steunlid’ zijn. Ook prima natuurlijk. Op een mooie zonnige dag kan ik het niet laten bij hem langs te gaan en tref hem thuis. Ik word allerhartelijkst ontvangen en we drinken en praten wat met elkaar. Frans wordt nog altijd geboeid door het Zonnelied. Hij mediteert elke dag alleen met deze Lofzang van de Schepselen. Ik doe voorzichtig wat suggesties en bied wat mogelijkheden in de custodie aan. Een paar weken later komt hij hier op terug met een enthousiaste mail. Hij wil graag contact houden. We praten tijdens een lange boswandeling. Nu gaat hij ook mee naar de bezinningsgroep. Frans geeft aan dat er sinds onze ontmoeting heel wat met hem gebeurd is.
Ten slotte: in mijn custodie wonen ook heel wat franciscaanse religieuzen die lid zijn van de FB. Sommigen wonen alleen, anderen in een communiteit. Weliswaar hebben deze zusters en broeders hun eigen ‘achtervang’, maar mijn ervaring is dat ze het erg op prijs stellen contact te hebben met mij als custos. En ik vind het boeiend hen te ontmoeten en te luisteren naar hun verhalen van vrede en alle goeds.

Mia Maesen vertelt over haar ervaringen als custos
Al vele jaren ben ik actief bij de Franciscaanse beweging. Dat is ontstaan nadat ik jaren geleden de Franciscaanse kadercursus gevolgd heb. Ik had de behoefte om met de opgedane kennis iets te willen doen binnen de Franciscaanse beweging. Meer dan ooit was ik geboeid door Franciscus en Clara en de Franciscaanse spiritualiteit. Naast mijn lid zijn van de Zusters Franciscanessen van Heythuysen vond ik het fijn om mij ook in te zetten voor zusters en broeders die leven vanuit de Franciscaanse inspiratie. Ik ben gevraagd om custos te worden over de custodie Utrecht. Deze bestaat uit 52 leden. In de Franciscaanse Beweging is de custos iemand die in een bepaald gebied ontmoeting en verbondenheid binnen de Franciscaanse Beweging tot stand probeert te brengen en bevorderen. Ik zie mijn taak als custos primair bij de nieuwe leden liggen. Nadat ik bericht heb ontvangen dat er een nieuw lid is, neem ik persoonlijk contact op met de persoon die zich aangemeld heeft als lid van de Franciscaanse Beweging.Afhankelijk van de behoefte en de bekendheid met de Franciscaanse Beweging geef ik de nodige aanvullende informatie en nodig ik uit voor een nadere kennismaking. Het doel van het gesprek is om kennis te maken met elkaar en met de Franciscaanse Beweging. Persoonlijk vind ik het boeiend om te vernemen wat de beweegredenen zijn van iemand om lid te worden van de Franciscaanse Beweging. Juist door die persoonlijke kennismaking ontstaat meestal een intensiever contact waardoor een “thuisgevoel” bij de Beweging kan ontstaan. Tijdens het gesprek geef ik aan dat er in Utrecht een leesgroep bezig is met het lezen van Franciscaanse teksten. Door mijn custos zijn kan ik verbindingen leggen tussen mensen die geïnteresseerd zijn in de Franciscaanse spiritualiteit en de Franciscaanse Beweging. Vanuit de Franciscaanse traditie wil ik met anderen delen wat mij persoonlijk inspireert en bemoedigt in de Franciscaanse spiritualiteit. Naast de taak van kennismaking met een nieuw lid betekent mijn taak soms dat ik een stukje met iemand mee loop op zijn levensweg. Voor bij betekent het ook dat ik naar iemand omzie bij ziekte of bij blijde of droeve momenten.Persoonlijk vind ik het heel boeiend om mensen te ontmoeten en met de ander te delen waaruit ik zelf leef.

Franciscaanse levensstijl

Martien van Hemert onderzoekt de franciscaanse levensstijl aan de hand van interviews in het Franciscaans Maandblad.
“Het levert geen mooi plaatje op van de levensstijl van mensen die iets met Franciscus en de franciscaanse spiritualiteit hebben. Dat was ook niet te verwachten. Het is ook niet duidelijk of de personen die aan het woord komen, zelf alles zouden betitelen als franciscaans. Dat lijkt me niet waarschijnlijk. Je ziet wel elementen van de franciscaanse spiritualiteit doorwerken, minstens in de zin van het oproepen van vragen bij het leven dat men leeft en met name bij het werk dat men doet.
Mij hebben vooral twee dingen getroffen. Het eerste is dat in alle interviews doorklinkt dat het in wezen steeds gaat over de vraag hoe je met anderen omgaat, op je werk, in je directe leefomgeving en als vrijwilliger. Het tweede is dat je na het lezen van de interviews het beeld dat ik had van het lidmaatschap van de FB aangevuld is. Er wordt nogal eens gezegd binnen de FB dat het de leden vooral te doen is om bezinning. Uit de interviews komt naar voren dat elementen van de franciscaanse spiritualiteit een veel bredere betekenis hebben voor de betrokkenen.” Uit: Franciscaans Leven, augustus 2005, pagina 174-175

Luister
Als ik vraag naar mij te luisteren
En jij begint mij te vertellen
Waarom ik iets niet zo moet voelen zoals ik het voel
Dan neem je mijn gevoelens niet serieus
Als ik je vraag naar mij te luisteren
En jij denkt dat je iets moet doen
Om mijn probleem op te lossen
Dan laat je mij in de steek
Hoe vreemd het ook mag lijkenMisschien is dat de reden
Dat voor sommige mensen bidden werkt
Omdat God niets terug zegt
En hij geen adviezen geeft
Of probeert om de dingen voor je te regelen
Hij luistert alleen maar
En vertrouwt erop dat je er zelf uitkomt
Dus alsjeblieft, luister alleen naar me
En probeer me te begrijpenEn als je wilt praten, wacht dan even
En ik beloof je dat ik op mijn beurt
Naar jou zal luisteren.
(Leo Buscaglia, 1924-1998)