impression image impression image

“Ik heb het jullie altijd gezegd: we moeten de mensen blij maken.”

De situatie waarin Elisabeth zich bevond was naar menselijke maatstaven uitzichtloos. Konrad van Marburg had haar geestelijk gevormd, maar hij was dan ook een boeteprediker. Ondanks zijn strenge vorming liet zij nooit haar levensvreugde beïnvloeden. Ze leefde vanuit een onuitroeibare hoop en daaruit groeide een natuurlijke vreugde die zij ook aan anderen wilde overdragen.
Waar het donker was, ontstak zij het licht van de hoop. Een van de weinige zinnen die zijn overgeleverd is: “Ik heb het jullie altijd gezegd: we moeten de mensen blij maken.” Deze lijfspreuk is  vernomen via een van haar dienstmeiden. Toen Elisabeth op een gegeven moment weer de beschikking kreeg over geld uit haar bezit als weduwe vroeg ze de armen en zieken uit Marburg en omgeving naar haar toe te komen. Ze heeft toen 5000 zilveren marken onder hen verdeeld. Ze liet hun voeten wassen en zalven. Het deed de mensen goed en ze begonnen te zingen. Toen zei ze: “Ik heb het jullie altijd gezegd: we moeten de mensen blij maken.”

impression image impression image

Verwerking

Ik ben gelukkig wanneer ik verdriet kan hebben zonder dat ik erin blijf steken.
Ik wil in geen geval niet zonder hoop leven.
Tranen kunnen opluchten, lijden laat zich in klein geluk veranderen.
In hoeverre neemt in mijn dagelijks leven vreugde of verdriet een plaats in? Met welk gevoel ben ik vanochtend opgestaan? Wat voor reden had mijn verdriet? Een reële reden of een algemeen verdriet of ongenoegen?
Kan ik me concentreren op datgene wat in mijn leven goed en mooi is? Kan ik de kleine vreugdes van het alledaagse bewust herleven? Besef ik eigenlijk hoe goed het met mij gaat? 

In de stilte ontspan ik mijn gezicht zodat het zacht en vrolijk ziet.
Alles wat stoort, laat ik wegstromen bij een uitademing.
Ik mediteer over het woord ‘vreugde’ en ik bedenk wat mij vreugde geeft.
Ik open mijn armen en handen en ontvang de dag en het licht van de zon.
Ik geniet van de kleine dingen… een glas water, een vogeltje, het wolkendek, de reuk van eten etc.

Gebed

Wat een zegen dat ik vreugde mag ervaren.
Ik wil niet dat ik geen moeilijke tijden hoef te ervaren
Want ik zoek niet de oppervlakkigheid van het leven en niet enkel het lachen.
Ik wil via de donkere zijde van het leven en het diepste verdriet naar mijn hart.
Ik wil hen die gevallen zijn opmonteren.
Droog mijn tranen en laat mij onverhoopt schenken.
Laat mij vermijden dat ik over de rug van anderen plezier maak
en laat mij humor zoeken die bevrijdend is.

impression image impression image

Route: Hephata/Treysa-Stadtalendorf

Voor Momberg ligt de Klauseborn, een waterbron. Hier liep de grens tussen aartsbisdom Mainz en de graafschap van Hessen. De naam Momberg is af te leiden van een nederzetting met Momo (Mum is een keltisch woord voor water). Volgens de overlevering zou Bonifacius hier geweest zijn toen hij onderweg was naar Amoneberg in 721. Eckehard, pastor van Momberg, stelde met Konrad van Marburg (biechtvader van Elisabeth) de verhalen op die te maken hadden me de wonderen van Elisabeth bij het graf. In de neogotische kerk wordt de Elisabethklok geluid ‘s avonds om 21.00 uur.  Het plaatsje Speckswinkel was vroeger vermoedelijk een tolstation met muren omgeven. Bij de St. Nicolaas en Jacobuskerk woonden vroeger de Begijntjes die voor de zieken zorgden. In Stadtalendorf werkten tussen de twee wereldoorlogen 25.000 mensen in 654 gebouwen, o.a. om springstof te maken.