impression image impression image

Op 20 januari heb ik, samen met medezusters en anderen, afscheid genomen van zuster Egidio. Haar kloosternaam verwijst naar broeder Egidius. Egidius was een eenvoudige boerenzoon die zich als een van de eerste broeders aansloot bij Franciscus van Assisi. Ook zuster Egidio kwam uit een boerengezin en was een eenvoudige en blijmoedige vrouw, een zuster die mij inspireerde juist door haar eenvoud en boeren levenswijsheid. Zij heeft voor mij een gezicht gegeven aan zuster Eenvoud.

Clara van Assisi schrijft in haar Levensvorm: ‘Die zusters aan wie de Heer de genade heeft gegeven om te arbeiden, moeten trouw en toegewijd aan God arbeiden na het uur van de terts. Ze moeten arbeid doen die eerzaam en nuttig is voor de gemeenschap en wel zo, dat zij nietsdoen, de vijand van de ziel, buitensluiten en de geest van heilig gebed en van toewijding aan God niet uitblussen, waaraan al het tijdelijke dienstbaar moet zijn.’ (RegCl 7, 1-2)
Als ik dit lees en overweeg zie ik mijn medezuster Egidio weer voor mij, zoals zij in alle eenvoud haar werk deed en tijdens haar werk bij haar Heer was en met Hem sprak. Als zij in de tuin bezig was, sprak ze met Hem over hoe ze een en ander in de tuin deed. En ook bij haar andere werk overlegde zij wat ze deed met hem. De toewijding en het overleg met de Heer maakte haar werken tot bidden. En ook later, toen ze lichamelijk en geestelijk achteruit ging, bleef ze op een heel eenvoudige wijze met haar Heer verbonden. In hoe ze leefde en in hoe ze de dingen deed, zag je haar toewijding en de band die ze had met haar Schepper. Zij deed dat niet met grote en ingewikkelde woorden, Hij was gewoon bij haar en dat zag je aan haar. Deze eenvoudige vrouw had een rijk innerlijk leven. De laatste jaren vergat ze veel, maar als je met haar sprak over hoe ze in het nu haar leven ervoer, dan sprak ze vol vuur over hoe ze altijd nog bezig was met Hem, in gesprek met haar Heer over wat haar bezighield. Wat ze moeilijk vond, ook in het niet meer kunnen, legde zij in Gods hand en dan kon ze dankbaar zijn voor wat ze nog wel kon. Ik werd daar altijd stil van. Deze Godgeleerdheid is van een niveau welke je maar zelden tegenkomt, en al zeker niet in de boeken; eigenlijk alleen in haar lievelingsboek, en dat was de Bijbel. Zuster Egidio las graag in de Bijbel en die verhalen betrok ze, zonder ingewikkeld theologiseren, op haar eigen leven.

Wat ik van zuster Egidio heb geleerd is dat je, ook in het geestelijke leven, de eenvoud voor ogen mag houden: van hart tot hart, vanuit je eigen hart tot het hart van onze lieve Heer. Dankjewel lieve zuster Egidio!