Het blijven werken aan een duurzame samenleving vraag een lange adem. Want er zijn genoeg momenten waarop de moed je in de schoenen kan zakken. Waarop je denkt dat zo’n samenleving een totale utopie lijkt. Een onbereikbaar doel, omdat de oude maatschappelijke systemen zo bikkelhard blijken. En de meeste mensen, de meeste regeringen, onvermoeibaar blijven streven naar economische groei. Een groei die middels slimme technologische innovaties niet ten koste zou hoeven gaan van het huidige hoge welvaartsniveau. Maar het wordt met de maand duidelijker dat een dergelijke gedachtegang ‘wensdenken’ is en onze leefomgeving en het klimaat nooit en te nimmer ten goede zal komen.

Het is echt onontkoombaar om ‘grenzen aan de groei’ te stellen, om de versleten term – uit het rapport van de Club van Rome uit 1972 – maar weer eens van stal te halen.

Want we stoten gezamenlijk (als industrie, landbouw en consumenten) teveel CO2 en teveel nitraten uit, die de Nederlandse en West-Europese natuur verschralen en ver-‘killen’. Teveel pesticiden, insecticiden en andere chemische ‘middelen’ hebben inmiddels haast 80% van alle kleine diertjes, ‘de miertjes en piertjes, in de natuur’ hun biezen doen pakken.

Slechts enkele soorten – brandnetels, bramen en een handjevol andere planten – doen het supergoed! Dankzij de verzuring van de grond en de leefomgeving.

Het wordt daarnaast steeds duidelijker dat klimaat- en milieurechtvaardigheid, een duurzame samenleving, niet bereikt kan worden zonder de erkenning van sociale en andere onrechtvaardigheden. Systemen van onderdrukking en uitsluiting van groepen mensen zijn evengoed een sta in de weg voor een evenwichtig functionerend maatschappelijk systeem dat veel meer aandacht voor welzijn heeft. Want alles is met elkaar verbonden. Het ‘goede leven’ waar filosofen al eeuwen over schrijven en nadenken, vraagt om een holistische visie. Pas dan leggen we een solide basis voor een rechtvaardige, vreedzame en duurzame samenleving.

In onze harten dient het besef te groeien ‘dat het geluk van de afzonderlijke mens in werkelijkheid niet mogelijk is zonder het geluk van het geheel’. En dat ‘het leven als zodanig – dat van de planten en dieren – evengoed heilig is als dat van de mens’.

Franciscus van Assisi zong erover in het ‘Loflied op – en van – de schepselen’!

Franciscaanse mensen zingen dit lied graag uit volle borst mee als ze samen komen om mèt en bìj elkaar de ‘franciscaanse geest’ wakker te blijven roepen.   

En dat zullen we ook weer doen op de Franciscaanse Pinkstervoettocht die van 3 t/m 6 juni plaats zal vinden in het Nivonhuis te Bennekom.

Pinksteren is het feest van de goede Geest, die mensen inspireert om de juiste richting in te slaan en de juiste wegen te gaan, de juiste toekomstgerichte levenskeuzes te maken. Pinksteren is het feest van de heilzame heelmakende Geest, die mensen kan inspireren om heilloze wegen te verlaten. De Geest van Pinksteren is ten diepste niets anders als de Adem van de Schepper en Bron van al wat leeft.

Het blijven werken aan een duurzame samenleving vraagt om die Adem, die draagkracht, warmte, hoop en ruimte geeft.

Stort uw Geest uit
en zend uw adem neer
over allen die toekomst bouwen
over hen die het goede bewaren
over hen die het leven behoeden
over allen die schoonheid scheppen

Stort uw Geest uit
over de huizen van de mensen
over de steden van de mensen
over de wereld van de mensen
over alle mensen van goede wil.

Hier en nu,
over ons
Stort uw Geest uit.

Frans Cromphout 

content-image content-image content-image content-image