impression image impression image

Ik heb er nooit voor gevoeld: rampscenario’s. En ook op mijn vele spreekbeurten tip ik ze alleen maar aan. Het is de achtergrond van mijn verhaal en ik veronderstel dat de mensen die een avondje komen luisteren al heel goed weten waar we aan toe zijn. Ik vind het veel spannender om samen te zoeken naar een goede en duurzame basis voor een groen leven. Is er een anker in je bestaan waaraan je houvast hebt, als je voor de zoveelste maal op het andere been wordt gezet, het toch niet zo groen blijkt te zijn als gedacht, als het toch allemaal niets uithaalt, als de buurman het immers ook niet doet, als de politiek het af laat weten, als het alsmaar erger wordt en NIEMAND DOET IETS?

Is er zo’n anker, zo’n houvast?

Ik ga maar bij mezelf te rade. Hoe ben ik toegegroeid naar een groene en hopelijk duurzame stijl van leven? Dat komt door een theezakje. Ja, een theezakje.

impression image impression image

Het zit namelijk zo. Ik woonde dertig jaar geleden in een leefgroep met jonge franciscaans geïnspireerde mensen in Rotterdam. Het milieubewustzijn was in die groep voor die tijd vrij hoog, schat ik. Op onze groepsvergaderingen lazen we elke week een hoofdstuk uit het doe-boek Milieuvriendelijk Huishouden. Gedrukt op dat toentertijd gebruikelijke grauwe gerecyclede papier. Na het lezen van een hoofdstuk gingen we na wat we als groep met de inhoud konden doen. Zo pakten we de afvalscheiding op, die toen net een beetje van de grond kwam. Ook in Rotterdam. En dan deden we het ook gelijk goed. Van het theezakje ging het buideltje naar de compost, het draadje naar het textiel, het labeltje naar het oude papier en het nietje bij het oud ijzer.

Goed bezig en dat gaf ons een goed gevoel. Totdat we in het plaatselijke sufferdje lazen dat al dat zo mooi gescheiden afval bij afvalverbrandingsoven Rijnmond weer bij elkaar werd gevoegd om de hongerige muil van de installatie van voldoende voedsel te kunnen voorzien! Wel, verdorie! Wat te doen? Laten we maar stoppen met die flauwekul, zo heeft het helemaal geen zin!

Flauwekul? Geen zin? Maar het is toch objectief een goede zaak om je afval te scheiden en in ieder geval recyclebaar te maken? Recyclen is toch een prima idee. Je weet wel: Reduce, reuse, recycle!

impression image impression image

Om een lang verhaal kort te maken: we besloten gewoon door te gaan met afval scheiden. Niet omdat het in Rotterdam bijdroeg aan een beter milieu (dat deed het dus niet), maar omdat het op zich een goede zaak was. Recyclen moet, wat de ander daar verder ook mee doet. We vonden de ínnerlijke motivatie om op deze manier het milieu te sparen.

Die innerlijke overtuiging begon als een groen lichtje in mijn hart te gloeien. Laaide op, doofde bijna uit, maar bleef gloeien. En in de wirwar van meningen en opinies en elkaar tegensprekende onderzoeken bleef het een ijkpunt in mijn leven: ben ik bereid te kiezen voor de groene variant, ook al is die niet weersproken en doen de anderen niet mee? Natuurlijk moet je goede onderzoeken in je afweging meenemen. Als ze in Amerika bossen kappen om onze energiecentrales van voldoende biobrandstof te voorzien, zijn we raar bezig. Moeten we verder zoeken naar een duurzame oplossing die wel voldoet. Maar je hoeft er niet op te wachten om zelf alvast te beginnen, naar eigen vermogen, naar eigen inzicht.

Toen Gandhi werd verweten dat hij zich keerde tegen de Engelsen en hun systeem, maar zelf geen alternatief bood, heeft hij iets gezegd als: ‘het lijkt me toch beter om te stoppen met het drinken van vergif, ook al is er nog geen nectar beschikbaar’.

Dus, vrienden, laten we doen wat ons groene hart ons op dit moment ingeeft. Daar voel je je goed bij, omdat je naar je beste weten doet wat gedaan moet worden. Ja, het is gewoon fijn om groen bezig te zijn.