impression image impression image

Op dit moment werk ik als geestelijk verzorger in opleiding in een groot ziekenhuis. Dit is een werkervaringstraject dat nu, na twee jaar, afloopt. Daarom ben ik een tijdje geleden begonnen met solliciteren. Tijdens de sollicitatiegesprekken kwam ik er achter hoe moeilijk dit voor mij is.

Het is voor mij best lastig om mezelf in zo’n gesprek te presenteren. Terloops iets over mezelf vertellen doe ik graag. Maar daar voor een commissie gaan zitten is wat anders. Eerst krijg je een oppervlakkige vraag als: ‘Heb je een goede reis gehad?’. Meteen daarna volgt de vraag: ‘Wie ben je eigenlijk?’. Van de eerste meteen naar de vijfde versnelling. En daar mag je dan even een goed antwoord opgeven. Dat, terwijl je natuurlijk niet te lang in gedachten wegzinkt, voordat je weer contact maakt.

De vraag ‘Wie ben je’ kun je natuurlijk een beetje versmallen als ‘Wie ben je in relatie tot je werk’. Nu ik weet dat deze vraag gesteld wordt, kan ik thuis alvast een antwoord voorbereiden zodat ik iets heb om op terug te vallen. Je kunt natuurlijk ook niet verwachten dat je daar, voor het oog van de commissie, eens rustig op zoek gaat. Dat je gaat terugdenken aan alle belangrijke momenten in je leven en daar een rode draad in probeert te ontdekken. Dat moet je eigenlijk al gedaan hebben.

In elke reactie verschijnt iets van jezelf. Daarin toont zich een stukje of kant van jezelf. Maar dat is nog iets anders dan een samenvatting of totaalplaatje.

impression image impression image

In het leven moet je twee bewegingen maken. Soms moet je een stap naar achteren doen. De ander de ruimte geven. Voor het verhaal van de ander. Wat de ander bezighoudt. Deze beweging maak ik in mijn werk veel. Tijdens mijn studie zat ik ook vooral in deze rol.  Luisterend naar docenten en de inhoud van studieboeken.

Maar evenzeer moet je af en toe de beweging naar voren maken. Jezelf laten zien en tonen hoe je je verhoudt tot datgene wat zich voordoet. Maar dat is steeds in relatie tot specifieke situaties of stellingen. In elke reactie verschijnt iets van jezelf. Daarin toont zich een stukje of kant van jezelf. Maar dat is nog iets anders dan een samenvatting of totaalplaatje. Laat staan een kloppend verhaal. De vraag of een kloppend verhaal überhaupt mogelijk is is een heel andere kwestie. Maar alleen al een toonbaar verhaal maken is al knap lastig.

Een tip die me bij een solicitatieworkshop ooit gegeven is, is van tevoren na te denken over een situatie waarin je tot bloei kwam. Nu hoop ik dat dit over een tijdje het verhaal zal zijn over het moment waarop ik me de kunst van het solliciteren eigen had gemaakt’.