impression image impression image

‘Wek mijn zachtheid weer, geef mij terug de ogen van een kind’, dicht Huub Oosterhuis. Tja, die ogen ben ik een tijdje volledig kwijt geweest. Voorheen had ik niet zo door wat dat betekende: ‘de ogen van een kind’, die verwondering en inspiratie.

Zelf ben ik een persoon die geniet van de volwassenheid en niet terugverlangt naar de kindertijd. Volwassen worden vond ik heerlijk. Eindelijk een gevoel van regie, ‘ja’ of ‘nee’ kunnen zeggen tegen een situatie, niet meer overgeleverd zijn aan wat de omgeving met je doet en daarnaast ook veel meer kunnen begrijpen. De kindertijd voelde als ver weg.

Dit deed me wel realiseren dat de ogen van een kind niet enkel weerloos zijn.

impression image impression image

Nu is er al een tijdje geen blog meer van mijn hand verschenen. Gewoon omdat er iets dicht zat. De creativiteit en verwondering stroomden niet meer. Ik ging nog wel door met mijn taken. Het leven gaat tenslotte door. Toen de creativiteit en verwondering, na een tijdje op slot geweest te zijn, opengingen, zag ik weer de schoonheid van alles. Geblokkeerd zijn betekent blijkbaar geïsoleerd zijn van de kindherinneringen in ons en ook dus van de kindverwondering.

Dit deed me wel realiseren dat de ogen van een kind niet enkel weerloos zijn, ze zien ook de schoonheid van alles. Via de kindogen kun je geraakt worden door dingen en zien wat echt belangrijk is.