impression image impression image

Je hebt de idealen. Je hebt de middelen. Komaan, laten we wat doen voor de toekomst van de aarde. Je zoekt medestanders en broedt plannen uit waar je hart warm van wordt. Je genereert enthousiasme en support. En na een – in jouw ogen veel te lange – voorbereidingstijd begin je met je project. De media horen ervan. Voordat je één spa in de grond gestoken hebt ben je al een BN-er. Wat zit de wereld te wachten op idealisten die aanpakken!

Je project gaat van start. Vol vurig geloof worden de eerste stappen gezet. Je voelt je op vleugels gedragen. En dan beginnen de botsingen met wat ook wel ‘de realiteit’ genoemd wordt. Medestanders die er anders over denken. Wetten en regelgevingen zijn niet berekend op jouw vernieuwende aanpak. Het geld raakt op en tot overmaat van ramp wordt je partner ziek of er wordt tot overmaat van geluk een kindje geboren. Opeens lijken je prioriteiten heel anders te liggen. Je ‘kasteel’ begint scheurtjes te vertonen. Je piekert, overlegt, doet nog harder je best. Beschouwt alles als een zegen, als een aanwijzing. Alles is voor jou vol betekenis. Maar welke?

impression image impression image

Wat is het dan prachtig als er iemand is die jou door dik en dun steunt en je bij de les houdt. Die jou iedere keer als je de neiging hebt te zwichten voor de redelijkheid van anderen en je ertoe neigt het compromis te zoeken, je bij de hand neemt en je herinnert aan wat je ten diepste wilde en voelde.

Voor mij is Franciscus van Assisi zo’n man. De zachtmoedige anarchist die maar één wet kende: die van de evangelische liefde. Zo’n man is voor mij ook Alan York. Alan York? Nooit van gehoord. Dan heb je waarschijnlijk niet de film ‘The Biggest Little farm’ gezien.

John en Molly Chester besluiten met hun hond Todd weg te breken uit hun benauwde stadsappartement. Ze dromen van een boerderij, waarop zoveel mogelijk variëteit aan leven is en waar ze kunnen leven in harmonie met de natuur. Ze krijgen het voor elkaar om een groot stuk land te verwerven waarop ze kunnen gaan pionieren. Maar het land is uitgeput en uitgedroogd. Het kost drie jaar om er weer wat leven in te brengen en acht jaar voordat er voldoende variëteit is om een ecologisch systeem te laten ontstaan dat zich zelf in stand kan houden. Het is werkelijk heel bijzonder te zien en mee te maken hoe ze dat stap voor stap voor elkaar hebben gekregen. Een bijzonder hoopgevend verhaal: het kan dus toch! Hun Apricot Lane Farms worden een bloeiend en winstgevend bedrijf.

Wat is het dan prachtig als er iemand is die jou door dik en dun steunt en je bij de les houdt.

impression image impression image

Maar – en dat is mijn punt – het zou ze nooit gelukt zijn zonder de radicale vasthoudendheid van Alan York. Ze hebben hem ingehuurd als consulent. En hij houdt ze bij de les: blijf investeren in diversiteit, in complexiteit in al die elementen die elkaar ondersteunen en versterken: het levensweb. De verleiding is groot dat als het een tijd tegen zit om dan toch maar naar vergif te grijpen of je ontwerp te vereenvoudigen. Niet doen, houdt hij ze voor. Houd vol, ook als de natuur ogenschijnlijk met allerlei plagen (muizen, vogels, coyotes) jouw inspanningen voor een goede oogst lijkt te frustreren. Kijk dieper. Leer hoe je die tegenkrachten kunt gebruiken. Ze horen erbij! En ja, zijn filosofie wint. Hij sleept ze door de crises heen. De boerderij komt tot bloei in harmonie met de natuur.

Zo is de film niet alleen een ode aan idealisten, maar biedt ze ook een kennismaking met een diepe spiritualiteit van respect, vertrouwen en volharding. Alan is daar de vertegenwoordiger van. Hij heeft het resultaat niet meer mogen maken. Hij stierf voordat het beloofde land was bereikt. Dat gebeurde met meer profeten…