impression image impression image

Dit stukje krijgt een saaie en afgezaagde titel mee. Die titel is inmiddels al stokoud. Het gelijknamige rapport van de club van Rome stamt uit 1972. Dat is al haast vijftig jaar geleden. En al in 1997 stonden deze woorden in de Troonrede: “Nog steeds leidt meer economische groei tot een hogere CO2-emissie. Hierin mogen we niet berusten, omdat de gevolgen voor het klimaat te ernstig zijn. De grenzen die het milieu stelt, laten ons geen keus.”

De ernst van de milieuproblemen die de samenleving – of beter gezegd het totale leefmilieu op moeder Aarde – bedreigen, zijn legio. En de mensengemeenschap is de grote boosdoener. We gebruiken de aarde op in een razend tempo; we zijn potverteerders en uitvreters tot en met. En daarbij vervuilen, vergiftigen en verslonzen wij gaandeweg de hele planeet.

In ons eigen land stuiten we nu meer dan ooit op grenzen. De uitstoot aan CO2 en andere broeikasgassen, aan stikstof, fosfaten en andere stoffen passeert de limieten die onze leefomgeving aan kan. De schaarse natuur – de schepping – zucht daar onder. De biodiversiteit verkwijnt of is reeds verleden tijd geworden.

Er dient vanaf vandaag een duidelijke omslag te komen in ons denken, in ons beleid, in ons handelen.

impression image impression image

Gelukkig beseffen we met zijn allen – wetenschappers, scholieren, politici, boeren, burgers en buitenlui – dat we het punt bereiken dat in het Engels point of no return genoemd wordt. Tot hier en niet verder! Er dient vanaf vandaag een duidelijke omslag te komen in ons denken, in ons beleid, in ons handelen.

 

Bij elke keuze die je maakt in het stemhokje, als betrokken burger of als consument zal je steeds de vraag dienen te betrekken: hoe pakt mijn keuze uit voor het welzijn van onze moeder Aarde en haar kwetsbare bewoners? 

De grenzen die het milieu stelt, laten ons geen keus. We zullen onze eigen keuzes eerlijk en bewust onder de loep moeten nemen.

impression image impression image

Is dat alleen maar lastig en vervelend? Welnee, dat hoeft het niet te zijn. Het kan ons ook op een goede manier wakker schudden, onze ogen openen voor andere wegen en mogelijkheden. We kunnen tot andere dingen en initiatieven komen. En dat kan een grenzeloos genoegen geven. Wellicht zal er energie in ons op gaan borrelen, nieuw levenselan gevonden worden in het meedoen en ondersteunen van de mooie en goede projecten die overal in ons land al gaande zijn op het gebied van anders leven en consumeren. Zo ontstaan er her en der voedsel- en energiecoöperaties. Vinden er op gezette tijden overal gezellige gezamenlijke schoonmaakacties plaats. En kun je je praktisch in elke gemeente van ons land aansluiten bij een plaatselijke milieugroep. Het is een kwestie van je zo goed mogelijk (laten) informeren over wie waar meer bezig is in jouw eigen buurt, dorp of stad.