impression image impression image

Social distancing, afstand houden tot je medemens. Een term waar we amper een maand geleden nog nooit van hadden gehoord. Tegelijk iets waar we nu toe verplicht zijn in verband met de verspreiding van het corona-virus. Ook iets waar we waarschijnlijk lange tijd nog rekening mee moeten houden. Het corona-virus is voorlopig nog niet uitgewoed. Een vaccin is er op korte termijn nog niet. Dit houdt in dat we besmettingen moeten voorkomen. Afstand houden dus.

We zijn snel gewend aan het afstand houden. Toch voelt het onwennig. De gewoonte om een hand te geven zit er zo ingebakken. Een knuffel, een hug, een kus of zelfs drie. Opeens schuilt daar allemaal gevaar in. Dat beseffen we terdege en daarmee went het snel om afstand te houden. Maar voor hoe lang?

We leven in een tijd dat wij in Nederland al deze risico’s goed kunnen vermijden.

impression image impression image

We leven in een tijd dat wij in Nederland al deze risico’s goed kunnen vermijden. Zicht op hoe virussen zich verspreiden, afstand houden, maatregelen om situaties van quarantaine te creëren en door te komen. Er is als het ware een bom ontploft van allemaal creatieve ideeën en oplossingen om de ander nabij te zijn. Diegenen die fysiek in contact moeten komen met besmette personen dragen beschermende kleding. Wij kunnen dit aan.

Er zijn genoeg plekken in onze wereld waar dat allemaal niet het geval is. We horen er dagelijks over met de vluchtelingenkampen en sloppenwijken als grote voorbeelden. Plaatsen waar social distancing een mooie term is, maar in de praktijk nagenoeg niet uitvoerbaar. Als daar het virus de kans krijgt dan zijn de consequenties waarschijnlijk vele malen groter dan bij ons. Dan komt het aan op mensen die met moed en volharding de ander nabij zijn. Voor mij de echte helden.

impression image impression image

Die verhalen kennen we ook van onze eigen landgenoten. Peerke Donders was zo iemand. Hij leefde tussen de melaatsen in Suriname, verzorgde en steunde hen jarenlang. Tot hij zelf aan melaatsheid stierf. Ook in ons eigen land bestaan er dergelijke verhalen. Het verhaal gaat dat bij een pestepidemie een franciscaan uit een klooster in Maastricht het op zich nam om de zieken te verzorgen en de doden te begraven. Toen hij zelf aan de pest overleed stuurde de gardiaan een andere pater om de taak voort te zetten. En daarna weer. Dit heeft het aantal paters in dat klooster gehalveerd. Inhoudelijk wist men best wel dat social distancing hier de oplossing zou zijn, maar praktisch was er geen mogelijkheid om dat goed uit te voeren.

De komende tijd zal van ons vragen om op afstand toch sociaal te zijn, nabij te zijn. We hoeven niet de held uit te hangen om risico’s te lopen. Het zoeken van nieuwe vormen of hernieuwde oude vormen van nabij zijn, vraagt wel creativiteit. En het vraagt moed om deze ideeën uit te voeren of ons bij de ideeën van anderen aan te sluiten. Ook daarin kun je een held worden. Ikzelf heb de afgelopen weken enorm veel geleerd rond face-timen, video-vergaderen en live-streamen. Allemaal methoden om de ander nabij te zijn. Dan doet de fysieke afstand er niet toe. Ondanks de afstand toch sociaal.

Blijf gezond.