impression image impression image

Oké, er komt een flinke dip aan. En heel wat mensen en bedrijven weten zich geen raad nu een pest klein virusje onze manier van leven en consumeren op de kop heeft gezet. De invloed op ons persoonlijke leven is groot. Maar kijk toch eens: nu de nood aan de man komt, pakt de regering opeens groot uit. Om de economie te redden. Maar als dat op deze schaal en met deze voortvarendheid kan, waarom zou dat dan niet kunnen met de aanpak van de klimaatcrisis?

Er is natuurlijk een groot verschil tussen Corona en Klimaat. Met dat eerste hebben we allemaal direct te maken. Ook als je niet ge’lockdown’t bent, moet je toch je dagelijkse routine aanpassen. Anderhalve meter, thuisblijven als je je niet lekker voelt, drukte vermijden, handen 20 seconden wassen. Met zeep. Overal staan ontsmettingsmiddelen en overal strepen op de grond om je eraan te herinneren dat ‘het virus onder ons is’. Met het klimaat is dat toch wel wat ingewikkelder. Het is minstens zo’n grote bedreiging, maar die directe confrontatie is er niet of nauwelijks. Het is meer een weten, dan een lijfelijk ervaren. En pas bij dat laatste – als je er echt lijfelijk mee te maken krijgt – zal dat op grote schaal tot een ander gedrag leiden.

Het is meer een weten, dan een lijfelijk ervaren

impression image impression image

Veel mensen vrezen dan ook dat de enorme investeringen in de door de pandemie gekwetste economie alleen maar zullen leiden tot herstel van het oude. Dat we niet de lessen willen leren die we uit de coronacrisis zouden kunnen trekken. Ik noem maar wat: de globalisering die geleid heeft tot die idiote productieketens die de hele wereld omspannen, omdat we op zoek zijn naar de goedkoopste manier van produceren.  Met als gevolg dat áls er ergens een kink in de kabel komt, dat we dan zonder mondkapjes of zonder auto’s (Duitsland) komen te zitten. Samenwerking is prima. Wederkerige afhankelijkheid is een groot goed. Maar de ratrace naar de laagste prijs is danig uit de hand gelopen. Daar moeten we dus nog eens goed over doordenken.

Heel ander voorbeeld: boodschappen doen. Omdat door het coronagedoe een bezoek aan de supermarkt me tegenstond, ben ik veel beter gaan plannen. Ik maak een boodschappenlijstje (en houd me daar redelijk aan) en ga maar één keer in de week de Natuurwinkel en de Supermarkt in, op een tijd dat het lekker rustig is. Ik koop bewuster, minder en maak meer op. Het scheelt ook nog eens in de portemonnee. Maar ik merk nu al dat het beleid in de winkel minder streng wordt. Dan wordt het verleidelijk om toch maar weer even binnen te wippen voor iets extra’s. Niet doen, dus, Dil. We houden dat gecontroleerde en daardoor meer duurzame winkelen erin.

impression image impression image

Meer algemeen klinkt de verzuchting om deze crisis te gebruiken als dé kans om de samenleving nu een meer groene en duurzame kant op te sturen. Erg optimistisch kun je daar niet over zijn. Als je alleen al de boterzachte voorwaarden ziet voor de miljardensteun aan de blauwe reus (KLM). Nationale belangen en nationale kortzichtigheid verhinderen vaak een stevig doorpakken. De aanzetten voor zo’n aanpak komen vaak vanuit Europa, dat met haar Green Deal een routekaart presenteerde naar een duurzaam en energieneutraal werelddeel. Er zijn tal van Nederlandse ondernemers die deze uitdaging oppakken. Zij zijn onder meer te vinden bij de Green Leaders van duurzaambedrijfsleven.nl. Toch maar optimistisch dan?

Als het om die vraag gaat, luister ik graag naar de 80-jarige beroepsmuzikant Tonny Eyk, die in de Volkskrant in een interview liet weten: ‘Het leven heeft zoveel positieve kanten dat pessimisten er moedeloos van worden.’
Juist! Kom maar op met dat klimaat!

Ik wens u allen een mooie, groene en gelukkig makende zomer.