impression image impression image

Er worden in mijn buurt nieuwe huizen gebouwd. Fraaie, met grote tuinen. En die tuinen worden vol gelegd met grasmatten en voorzien van halfwas bomen, zodat het er meteen al ‘aardig’ uitziet. De hoveniers en de tuincentra floreren.

Maar wat is dat voor behoefte om gelijk ‘volgroeid’ voor de dag te komen? Ik betrap mezelf er ook wel op. Je wilt gelijk iets stevigs in je tuin. Wie heeft er het geduld om te zaaien, te verzorgen, te wieden, te verplanten, op te binden, mest te geven, te snoeien, te verpotten enzovoorts? We zijn een volk geworden van ‘kant en klaar’ producten. Daarmee slaan we iets over wat voor een duurzame leefstijl best van groot belang is: het geduld om te laten groeien.

Dat geduld heeft beslist te maken met ‘dulden’. Het puzzelwoordenboek geeft er maar liefst 25 omschrijvingen van:  1) Aanzien 2) Accepteren 3) Afzien 4) Doorstaan 5) Dragen 6) Duren 7) Gedogen 8) Gehengen 9) Goedkeuren 10) Goedvinden 11) Gunnen 12) Harden 13) Hebben 14) Inwilligen 15) Laten 16) Lijden 17) Ondergaan 18) Permitteren 19) Pikken 20) Souffreren 21) Toelaten 22) Toestaan 23) Toestemmen 24) Tolereren 25) Uithouden.

We zijn een volk geworden van ‘kant en klaar’ producten.

impression image impression image

Wat ze gemeen hebben is het niet- toe-eigenen, het láten, laten gebeuren, ruimte geven. Ik weet nog heel goed dat ik op de lagere schol een zaadje in een potje mocht doen en dat ik dan iedere dag even keek wat er ging gebeuren. Hoe opgewonden ik was toen zich een klein groen kopje uit de aarde omhoog hief, dat zich langzaam rechtte, groeide, haartjes kreeg, ontvouwde… En ook weer stierf omdat ik het teveel of te weinig water gaf. Veel later mijn ontdekking in de kloostertuin dat de perenbloesem uit zijn knop barste, straalde en dan zijn blaadjes liet vallen. En dan zien dat achter dat bloemetje zich iets begon te verdikken dat later, later, later een peertje ging worden, met het kroontje van het bloemetje op zijn neus. O wonder!

Ik kan nog steeds versteld staan van het wonder van het leven, van de natuur. Dat dit kleine pestzaadje precies weet dat het zus en zo een plantje wordt, met zulke bloemen en met die heerlijke geuren en kleuren. Waar haalt ze het vandaan? Beetje aarde, beetje water en hup daar ontstaat weer een mirakel. Ik denk dat paus Franciscus het hierover heeft als hij spreekt van de nood aan een contemplatieve levenshouding. Niet de grijpende handen en het berekenende verstand, maar de zorgende handen en een hart vol verwondering. 

impression image impression image

Ik kan daarom ook zo genieten van een ‘stekkenruilbeurs’. Mensen die iets hebben uitgezaaid en opgekweekt en er dan teveel van hebben. - Ja, want de natuur is niet krenterig. Integendeel. Ze geeft meer dan je nodig hebt of kunt verwerken. - En wat je dan over hebt, dat wil je delen en vermenigvuldigen door het aan anderen aan te bieden. Wat een rijkdom om tussen de stalletjes te scharrelen met al die zelfgekweekte bloemen en planten. Allemaal opgegroeid onder een koepel van liefdevolle aandacht. Zonder gif of dwang. Gewoon laten gebeuren. Ik woon in Amersfoort met zo iemand in huis die ook dat geduld heeft en er veel vreugde in schept.

Misschien vinden we in deze tijd iets van die houding terug. Gaan we weer ‘schemeren’, meemaken hoe de dag zich overgeeft aan de nacht. Geven we ruimte aan het ‘nietsdoen’. Een ruimte waarin zich dat stille leven voltrekt waarvan we aan alle kanten afhankelijk zijn. Leven dat zijn eigen organische ontwikkeling heeft. Als we die weer leren zien en respecteren, dan zou er veel gewonnen zijn in een tijd die ons dwingt om te breken met oude gewoontes.

Laten we dan zaden en stekjes delen met elkaar. Met ieder plantje dat we teruggeven aan de grond planten we aandacht en geduld in de aarde. Die weet daar wel raad mee. Heb wat geduld en kijk maar. Straks, in de lente!