impression image impression image

Spanning is van alle plekken en alle tijden. Het wordt echt voelbaar als je zelf in dat spanningsveld terecht komt. Deze dagen gebeurde het mij op twee fronten, waarbij over beide kwesties grote artikelen in de krant stonden. Beiden betreffen het milieu, of duurzaamheid, of welke term je er op wilt plakken. Franciscanen zeggen: ‘Laudato Si’’.

Het eerste betreft vier windmolens die op vier kilometer van ons huis opgericht worden. Een hoogte van 175 meter, geen kleintjes dus. Vier stuks en elk met een rode lamp er op die ’s nachts helder zichtbaar is. Als we een rondje lopen, overdag of ’s avonds: je ziet ze altijd. Je kunt je de discussie al voorstellen en die is er ook. Vanaf het eerste moment van planvorming tot het moment van de bouw nu. Voorstanders: prima, hard nodig. Tegenstanders: horizonvervuiling, gevaarlijk. Ik kan met beide meevoelen en merk aan mezelf dat ik met beide gevoelens verder moet. De keuze is al gemaakt, de windmolens staan er. Het positieve en het negatieve komt om beurten bij mij op.

impression image impression image

Het tweede komt nog iets dichterbij en dat betreft het stoken van een houtkachel. Ik mag daar zelf graag een houtje aan bijdragen. Bijna elke avond in de winterperiode brandt onze kachel. We proberen dat zo netjes mogelijk te doen met zo weinig mogelijk overlast. Tegelijk weet (en ruik) ik dat het nooit voor honderd procent gaat lukken om zonder overlast te stoken. Het besparen op fossiele brandstoffen telt bij mij zwaar, maar de overlast voor de buren spreekt af en toe ook venijnig mijn gemoed aan.

In beide gevallen kan ik met de huidige situatie leven. Ik weet dat mijn gevoel wat heen en weer schuift. De ene keer wat meer dit, de andere keer wat meer dat. Bij beide kwesties hebben anderen afwegingen gemaakt en aan mij wordt gevraagd dat ook te doen. Daarbij komt dat ik voor mezelf goed kan beredeneren waarom het de ene keer meer dit en de andere keer meer dat is. Zolang ik dat maar kan, dat beredeneren, en ook doe, daarmee legitimeer ik mijn gevoel. Kan ik er, kortgezegd, vrede mee hebben.

impression image impression image

Mij irriteren dan wel eens personen die zonder redenatie voor het ene of het andere kiezen. We weten dat we niet allemaal hetzelfde zijn, maar sommigen kunnen in mijn beleving zo ongefundeerd hun keuze rechtvaardigen dat het mij kromme tenen bezorgd. Zoals ik iemand onlangs het aanlaten van de kerstverlichting buiten ’s nachts hoorde verdedigen met het stellen dat de nachtdieren die er last van hebben dan maar drie weken hun oogjes dicht moeten houden.

Elk standpunt of keuze kan in mijn ogen goed zijn als je maar oog houdt voor de andere kant. Het heen en weer schuiven van mijn gevoelens rond dezelfde kwestie deed me denken aan het liedje van de Snollebollekes: we gaan naar links, we gaan naar rechts. Heen en weer. Soms ook een gezonde spanning.