impression image impression image

Mijn vrouw en ik zijn al een aantal jaren bevriend met een Syrische familie. We zijn duurzaam betrokken op hun wel en wee. We helpen met taalproblemen en maken hen wegwijs in het bureaucratische bestel van ons land. Daarnaast vieren we samen verjaardagen en feestdagen als Sinterklaas. Als er wat speelt in het gezin, dan krijgen we daar natuurlijk wat van mee.

Zo kreeg de achttienjarige zoon onlangs een kleine studio toegewezen in een oud verzorgingshuis, dat op de nominatie staat om afgebroken te worden.

Het werd hoog tijd dat de jongen een eigen plek kreeg, want thuis verbleef hij in een piepklein kamertje van 3,5 vierkante meter. Een bed, stoel en kledingkast. Meer meubilair paste er niet in. Hij kon er onmogelijk zijn studieopdrachten maken. En in de huiskamer van de kleine flatwoning was dat meestal ook lastig.

Maar nu kreeg hij op aanvraag van een Jeugdzorg-medewerker een kamer toegewezen in een voormalig seniorencomplex. Daar mag hij ‘flexwonen’ met een tijdelijk huurcontract van maximaal 2 jaar. Woensdag 20 januari kreeg hij de sleutel. Mits hij vooraf even de huur van 20 t/m 31 januari én de huur van februari kon voldoen. Zo niet dan ging de studio naar iemand anders op de wachtlijst.

Dat was natuurlijk meteen problematisch. Want voordat de aanvullende studiebeurs voor uitwonende studenten, de aangevraagde studielening en de huursubsidie zijn geregeld, ben je zo twee maanden verder. Spaargeld is er niet in dit gezin, dat van een bijstandsuitkering rond moet komen. En de bijbaan bij de Action – normaal goed voor € 200,- per maand – kan door de Lockdown al heel lang niet vervuld worden.

Uiteindelijk hebben wij die eerste huurgelden dus maar voorgeschoten. Hij zal het later terugbetalen, eventueel door extra klussen te doen.

Maar naast de huur, moest de jongen natuurlijk aan spullen komen om de kamer in te richten. Door de Lockdown zijn de kringloopwinkels dicht. Dus dan Jan en alleman maar vragen voor bruikbare spullen. En jawel, een geschikt bed en bureau waren gratis af te halen bij mijn zus in Hengelo. In Nijmegen is een vriendin pas geleden gaan samenwonen met haar nieuwe partner; daar kon van alles – inclusief TV en koelkast – worden afgehaald. Graag zelfs, want ja, de kringloopwinkels halen voorlopig geen spullen op! Maar ja, dat betekende wel een busje huren. Dat gaf weer nieuwe kosten die voor de baten uit gaan. Gelukkig wilde een goede vriend chaufferen en daarna meehelpen om de kamer in te richten.

Ondertussen hadden we geconstateerd dat de muren van de kamer hoognodig gewit moeten worden. Even naar de bouwmarkt zit er nu niet in: Lockdown! Dus hebben we online een bestelling geplaatst.

Gelukkig is de kamer vandaag, als deze blog viraal gaat, klaar om bewoond te worden.

Hoera!

impression image impression image

En waarom vertel ik dit verhaal eigenlijk?

Omdat er momenteel – nu de beerput van de toeslagenaffaire is opengelegd – eindelijk  weer aandacht komt voor de deplorabele financiële situatie waarin heel veel medeburgers verkeren. Omdat de schijnwerpers na lange tijd weer eens gericht worden op de hardvochtige op wantrouwen gebaseerde bureaucratische controle-maatschappij die we in ons land hebben gecreëerd. De sociale minima werden steeds verder afgeknepen. Hun kansen om mee te doen in onze PARTICIPATIE MAATSCHAPPIJ werden alsmaar verder verkleind en onderuit gehaald.

Veel mensen, zonder sociaal vangnet of een eigen netwerk, redden het allang niet meer om mee te doen; om de kansen die zich daartoe aandienen op eigen (financiële) kracht te kunnen verzilveren.

Daarom heeft paus Franciscus groot gelijk als hij in zijn laatste encycliek schrijft dat er maar één echte uitweg uit deze problematiek is: broeder- en zusterschap van alle mensen

impression image impression image

Daarom heeft paus Franciscus groot gelijk als hij in zijn laatste encycliek schrijft dat er maar één echte uitweg uit deze problematiek is: ‘(hernieuwde) onderlinge verbondenheid en verantwoordelijkheid jegens elkaar als één menselijke familie die een gemeenschappelijk huis deelt’, ofwel broeder- en zusterschap van alle mensen. Dat is de grondhouding die we ons allemaal eigen kunnen maken. En die mensen uit verschillende godsdiensten, levensovertuigingen en tradities kunnen delen met elkaar.

Van het nu demissionaire kabinet hebben we niets te verwachten. Dat heeft vrijdag doodleuk voorgesteld om de kinderbijslag in 2022 en 2023 niet te verhogen, en in 2024 minder te verhogen. En met de opbrengst van die maatregel willen ze de uitkeringsinstanties Sociale Verzekeringsbank en UWV beter laten functioneren.

Kortom, de huidige politici blijven hun bureaucratische machinerie smeren met het geld dat de sociale minima toekomt! Ze mogen volop meedoen om kostenverhogingen op te brengen. Maar mogelijke financiële meevallers worden al bij voorbaat bij hen weggehaald.

Op 17 maart zijn er weer landelijke verkiezingen. Ik kies dan zeker voor een partij die de duurzame betrokkenheid van mensen op elkaar – vroeger ‘solidariteit’ genoemd – nog hoog in het vaandel heeft staan.