impression image impression image

Ik leef in het buiten, het buiten leeft in mij

Het was niet minder dan een sensatie. Tijdens een meditatiesessie moesten we onze oren wijd open houden en heel bewust de geluiden van buiten binnen laten komen. Plotseling werd ik me bewust van mijn verbinding met de brom van de auto op de snelweg, van het gesnater van de eenden in de vijver, van de stille geluiden van de zaal om me heen: ze waren met mij, ik was met hen; met mijn oren verbonden. Een heel theater van geluid om me heen. Wat zeg ik? Een heel theater van geluid in mijn hersenen, in mijn lichaam.

En zo was het natuurlijk ook met mijn ogen. Het licht dat door iets buiten mij wordt gereflecteerd in mijn oog, wordt door mijn lichaam omgezet in beelden, sensaties, herinneringen en wat niet al. Het buiten leeft in mij. Ik leef in het buiten.

En zo gaat het met al mijn zintuigen. De wind op mijn huid verbindt me met het lagedrukgebied boven de Azoren. De stank in mijn neus biedt een directe lijn naar de Cacaofabriek op het industriegebied.

Ik voelde dat ik veel meer was dan het lichaam dat afgegrensd is met die anderhalve vierkante meter huid. Ik begon in termen te denken als ‘extended body’. Maar dat begrip slaat al op iets anders. Mijn ‘uitgebreide lichaam’ dan maar?

impression image impression image

Mijnwerkers in mijn mond

Waarom zou dat van belang zijn voor Duurzaamheid en Ecologie? Nou, dat uitgebreide lichaam heeft ook van alles te maken met de manier waarop ik leef en de impact die de wereld om me heen heeft op mij en de invloed die ik heb op die wereld. Ik adem niet alleen dezelfde lucht en drink niet alleen hetzelfde water, ik voed me ook met wat mij omgeeft. Het brood van de warme bakker legt een lijn tussen mij en de akker waarop het graan groeide. De groente die ik eet verbindt mijn lichaam met de tuinder. Met de gouden kroon in mijn mond kauwen als het ware Zuid-Afrikaanse mijnwerkers mijn voedsel. Italiaanse leerbewerkers beschermen mijn voeten bij het lopen. En ga zo maar door.

impression image impression image

Een gebed in de bundel ‘Aarde, mijn aarde’ begint als volgt:

Schepper van onze binnen- en van onze buitenkant,

met myriaden van draden zijn wij verbonden

met Uw schepping;

zo wijd als de kosmos, zo teer als een bloem.1

Wanneer dat besef in ons indaalt en we ons bewust worden van dat ‘globale lichaam’ dat we zijn; dat lichaam, dat ons eerste afgegrensde lichaam omvat en verre overstijgt, dan kan het zijn dat we ook goed voor ons 'tweede lichaam’ willen zorgen. Je bent meer dan je fysieke lichaam, je bent op zoveel manieren een deel van heel de wereld, dat het je kan doen duizelen. En dat is mooi.

impression image impression image

Mystiek lichaam

We kennen in de Rooms-Katholieke traditie het begrip ‘mystiek lichaam’, de bijzondere geestelijke verbinding die ontstaat als we ter communie gaan. De hostie verbindt ons met de Levende Christus en daarmee met die hele stoet van mensen die zich door Hem laten inspireren. Dat kan zo’n klein stukje geconsacreerd brood bewerkstelligen!

Van ons ‘uitgebreide lichaam’ zou je kunnen zeggen dat het ons met huid en haar verbindt met de materiele wereld om ons heen op een heel tastbare, lichamelijke wijze. Het mystieke en dit wereldlijke lichaam vloeien in elkaar in het vervolg van het gebed:

Sta ons bij als wij pogen ons bewust te worden

van onze verbondenheid met ziel en met lichaam

met dit wondere geheel.

Met ziel en met lichaam, ja. Dat omvat heel wat meer dan ons beperkte ik en mijn begrensde body.

 

1. Aarde, mijn aarde, Teksten om van de aarde te gaan houden, het Franciscaans Milieuproject, EAN 978-90-70558-03-1.