impression image impression image

In september was ik te gast in Huijbergen, als begeleider van een Franciscaanse Stille Retraite. Onze groep verbleef in een vrijgekomen vleugel van het klooster Ste.Marie van de Broeders van Huijbergen, waar we verzorgd werden door de leden van leefgemeenschap De Huijberg, die voortbouwt op het franciscaanse milieuproject te Stoutenburg. Zij ontwikkelden met steun van de broeders een aantal nieuwe tuinen; te weten een moes- en kruidentuin (permacultuur), een bloementuin en een schooltuin. Naast de met veel aandacht en liefde bereide vegetarische maaltijden, werden we door hen gevoed met hun liefde voor moeder aarde. Ze verzorgden elke morgen een dagopening en dagsluiting. En de dagopening vond steevast buiten plaats, waarbij wij mochten delen in hun verbondenheid met de tuinen, de mensen die er komen, en de natuur.

Allengs dringt het besef door dat de huidige klimaatcrisis er primair om vraagt dat mensen echt anders moeten gaan voelen, denken en handelen. Iets dat we niet zomaar kunnen. Er is oefenruimte voor nodig. Plekken, waar niet zozeer de oplossingen voor problemen centraal staan, maar de wezenlijke vragen die we kunnen stellen. Plekken waar mensen op adem kunnen komen. Waar ruimte is om middenin de natuur te verblijven en haar te ervaren en van haar te genieten. Ruimte om te groeien en te veranderen. Ruimte ook om in de natuur te herademen en bij te komen van al je activiteiten en inspanningen. Zodat een groene, duurzame circulaire wereld niet het toneel zal zijn van moegestreden, uitgeputte idealisten en activisten.

Er is veel chaos en belangenstrijd in de wereld en veel mensen voelen zich verdrietig, eenzaam en uit verbinding. Het bewustzijn dat we verbonden zijn met de natuur is op grote schaal verloren gegaan. Heel veel mensen zijn zich niet meer bewust dat zij zelf natuur zijn. In Huijbergen biedt de Huijberg – als pleisterplaats en uitvalsbasis voor groepen pelgrims, retraitegangers, wandelaars of fietsers – alle ruimte om een groter bewustzijn te ontwikkelen van ‘the web of life’ en van de verbondenheid van alle levende wezens.

impression image impression image

Toen ik zondagsvroeg door de kloostertuin wandelde, zag ik een eekhoorn druk in de weer om zijn wintervoorraad op peil te brengen. Toen ik een man passeerde, attendeerde ik hem op het tafereel. ‘Bedankt’, zei hij, ‘want het is lang geleden dat ik een eekhoorn gezien heb!’ En samen liepen we verder in de richting van de perma-cultuurtuin en ik vroeg hem wat hij van deze moes- en kruidentuin vond. ‘O, een rommeltje; dat is toch helemaal niks!’, flapte hij er spontaan uit. En ik schrok even van zijn afwijzende reactie. Want ikzelf genoot juist met volle teugen van die tuin, waar de biodiversiteit groot is en er van alles te zien en te beleven valt. 

Maar het was wel een tekenende reactie. Veel mensen verstaan onder het begrip moestuin, een omgespitte, aangeharkte, onkruidvrije lap grond. En daar laat je de natuur natuurlijk niet zomaar zijn gang gaan, want dan wordt het een rommeltje! In een ‘echte’ moestuin kweek en produceer je groenten en nuttige tuingewassen. En in zo’n tuin bestrijd je het ONkruid en het ONgedierte. De prijs die je daarvoor betaalt is een verarmd landschap waarin je weinig of geen ontmoetingen meer hebt met de natuur en waarin je geen dieren ontmoet, zoals die eekhoorn. En die had deze man dan ook al in tijden niet meer gezien. Hij had er normaal gesproken geen oog meer voor.

Deze ontmoeting illustreerde voor mij het belang van een plek als de Huijberg, waar mensen gastvrij onthaald worden en de ruimte krijgen om een groter bewustzijn te ontwikkelen: punt één, van ieders eigen uniciteit; en punt twee, van hoe ons bestaan verweven en verbonden is met dat van alle andere wezens op die ene aarde, die ons allen draagt en voedt. Want wij zijn allemaal kinderen van moeder Aarde.