Wij staan voor een vreedzame en inclusieve samenleving waarin voor iedereen een plaats is. Aan die boodschap schenken we dan ook aandacht in onze blogs.
2023
Laten we ons ongemakkelijk blijven voelen!
2023
Al zwervend kom je soms voor verrassingen te staan. Eén daarvan, die ik onlangs tegenkwam, is een muurschildering. Ik had in eerste instantie geen idee wie deze gemaakt heeft, of naar aanleiding waarvan. De schildering stelt een muzikant voor: een jonge man, die een elektrische gitaar bespeelt. Ik weet niet wie het is. Wat mij vooral trof is de tekst die erbij staat, in grote letters: NIEMAND GAAT VERLOREN.
2023
Hij droeg een wit spijkerjasje met rode rozen erop. Mijn zoon. Op een dag kwam hij thuis in een zwart bomberjack. Mijn schoonzus had zijn jas uitgedaan en hem deze zwarte gegeven. De boodschap was duidelijk. Zo hoorde het, vond ze.
2023
Mijn liefde voor de rafelrand - om het maar zo te noemen - begon, denk ik, zo’n 33 jaar geleden. Zo voor het oog had ik ’t aardig voor elkaar allemaal. En toen begon het te kriebelen. Was ’t allemaal niet…. tja, té aardig?
2023
We moeten het over eenzaamheid hebben. In de tijd van corona - contact was ineens op afstand - zijn veel mensen eenzaam geworden. De armafstand voelde als een afwijzing. De lockdown die daarbovenop kwam, wreef het er nog eens in: afstand houden en thuis blijven. Echter, we zijn niet gemaakt voor isolement. Het idee dat we het alleen wel redden, zoals ik voorheen dacht, kwam in ander daglicht te staan. Nu is alles weer normaal. Maar is dat wel zo?
2023
Heleen Ransijn schrijft over het menselijke oerverlangen van erbij horen, over deel zijn van een groter geheel in een bijzonder project: “Daar hoef je echt geen 'rugzakje' voor te hebben, al zullen juist mensen met een 'rugzakje' bekender zijn met de pijnlijke ervaring dat je er níet bij hoort. En daarom is zo'n project als de Gantoise Plantrekkers zo mooi.”
Navigeer naar andere categorieën